Menawi mboten ngartos, basa alusan lan basa kasar niku saged ditingali saking kata-kata ingkang digunaaken.
Basa alusan (krama): Rama, panjenengan badhe tindak pundi?
Basa kasar (ngoko): Bapak, kowe arep lunga ngendi?
Basa alusan biasa digunaaken kaliyan bocah marang sesepuh, wong marang wong liya kang derajate luwih dhuwur, wong marang wong liya kang dipunkagumi, bawahan marang atasanipun.
Basa kasar biasa digunaaken kaliyan sesepuh marang bocah utawa wong kang luwih enom, guru marang muridipun, wong kang derajate dhuwur marang wong kang derajate luwih asor, atasan marang bawahan, lan wong marang rencange sedaya.
Piturut kula, sampun cekap kula bebasan nggih. Sakniki, kula badhe ngagem basa kasar, amarga kula luwih saged ngangge basa ngoko, supaya kula saged ngutaraken pikiranipun kula luwih becik.
Sebenere aku ora ngerti arep nulis apa. Bingung. Tapi, pengen wae nulis nganggo basa jawa meneh. Hehehe... Piye-piye, aku bangga karo basa jawa. Ana kanca kuliahku (wong palembang) sing ngomong: "Gue kalo denger orang ngomong bahasa jawa, masih mending lah daripada denger orang ngomong bahasa sunda. Apalagi kalo mereka keren, tapi ngomongnya bahasa sunda, berasa ga cocok aja gitu, jatoh pasarannya"
Hihihi, maaf buat orang sunda yah, sekedar pendapat pribadi dari temenku kok. Jangan dianggap serius.
Ngomong-ngomong soal kangen, aku kangen karo mak'e, karo pak'e, karo budhe lan pakdhe, tur yo kangen karo adhi-adhiku, kangen karo basa jawa, kangen karo kanca-kanca. Kangen lentog, kangen opor panggang, kangen lodeh tahu, kangen masakane budheku, kangen ponakanku sing ayu tur nggemesi.
Soal uripku, aku kepengen nglakokke macem-macem tapi yo ajeg, aku kekurung neng kene. Ra isa apa-apa. Isih akeh sing kudu tak lakoni sedurunge aku isa nglakokke sing tak pengeni. Nek tak itung-itung, kurang luwih yo aku kudu ngenteni 5 nganti 6 tahun meneh. Kesel si kesel, tapi yo piye meneh. Aku sakiki gek kelangan semangat, gek kueseeel jan ra karuan, bingung, kaya kelangan jeru banget tapi ra reti kelangan apa. Mulakno, aku kudu isa nganakke semangatku meneh, kudu mantepke ati kanggo nglakoni 6 tahun mengarep. Ora bakal gampang, apa meneh nek ndelok kondisiku sing saiki (Gusti Pangeran musti ngerti maksudku).
Aku pengen nangis yo rak iso, pengen gembar-gembor yo ra isa (isin). Pengen diemong tapi sing tak pengeni nggo ngemong ra teka-teka. Ya Allah Gustiiii... apa karepMu? apa karepku? Aku kangen tapi ora isa nyedhak. Aku malah terus mlayu saka sampeyan. aku kangen, kangen, kangen, kangen, kangen, kangen.... aku pengen nemokke sing bener, aku pengen ketemu. Masa'a njenengan mboten ngertos lan ngrasakaken... kula tresna marang njenengan.
